Istanbul, here we come

Nu we terug op internet kunnen zullen we jullie alweer moeten verlaten voor een aantal dagen, want morgenavond vertrekken we naar Istanbul tot maandagmorgen (spijtig toch). Vanuit Ankara vertrekken er bussen naar zowat alle uithoeken van het land, naar Istanbul vertrekt er ongeveer om het half uur een bus voor een ritje van een kleine 6u. Heen en terug kost ons in totaal zo'n € 30, eten op de bus inclusief. (Als het eten te vergelijken valt met de taartjes van 'pastane Hacettepe' komen we zonder tanden terug vrees ik, maar laat u vooral niet afschrikken om mee te doen aan onderstaande wedstrijd.)
Gisteren vertelde ik tegen een prof. van hier dat we naar Istanbul gingen dit weekend, ze vroeg onmiddellijk of we all logies hadden. Nee, dus! Zij kende daar nog iemand die daar een hotel/hostel had en als we haar naam vermelden konden we wel een prijsje regelen. Ideaaaal! Ze ging in elk geval vanavond ook al eens bellen naar daar en we hebben zelf al een mailtje gestuurd. En anders is er nog altijd Bahar (studeert in Ankara, maar woont in Istanbul) die ons daar sowieso rondleidt en ook wel een hotelletje wou zoeken. Komt dus wel in orde!
We hebben er ook nog twee vrienden bij, op m'n stageplaats zijn er op dit moment ook twee Nederlanders, Maureen en Ruud ('Rude' uitgesproken door de Turken, of hij echt 'rude' is daar zijn we nog niet uit ;-) ).

Om de boel wat op te vrolijken, gooien we er nog een foto tegen aan van m'n dagelijkse portie groenten!
/w

Prijsdink kamp- Prijskamp

Heyhoplahoi!Na een pauze wegens internetproblemen zijn we er weer om u wat updates te verschaffen vanuit Ankara!Alles verloopt hier nog altijd zeer goed!Koning winter is hier ingetreden en ja het is koud hoor, met hier en daar wat plukjes sneeuw en een ijzig windje!Maar we slaan er ons natuurlijk wel door!

Maar....
Er kan een taartje van de week gewonnen worden!Dus spits allemaal goed jullie oren bij volgend fragment!( gewoon op onderstaande link klikken)

http://users.telenet.be/ankaradelikanli/radioankara.wma

(U hoorde een fragment van wat wij hier elke dag 5 maal te horen krijgen!Elke keer iets anders!In het begin is het wat wennen, maar je wordt het snel gewoon. Het is geen Turks, maar wel Arabische zinnen uit de Koran!)

De prijsvraag is: "Wat wordt er in dit " liedje" gezegd"?Neen, dit is te makkelijk!De echte vraag is: " Waarom zegt Wouter op het einde van het fragment, Pieteeeur..."

Gele briefkaarten kunnen wederom opgestuurd worden naar ons gekende adres!
Het taartje van de week zal van Turkse makelij zijn, "vers" van "Pastane Hacettepe"!!!

Hospitality...?

Na een swingende busreis van om en bij de 4u, konden we eindelijk onze beentjes eens strekken en uitgooien (nadat die volledig opgedraaid waren van de bushits). Het eerste wat we zagen, was pakken sneeuw, het eerste wat we gedaan hebben, daar aangekomen is gegeten. De mama van Gizem had speciaal voor mij (toch niet te doen é) iets vegetarisch gemaakt. Eén van de twee dingen was 'bakla', het tweede weet ik niet meer maar het was in elk geval ook zeer lekker! Vervolgens zijn we een beetje gaan ronddolen in de sneeuw, elkaar erin duwen, rechtstaan opnieuw proberen. Allé, ge kent dat é. Dan weer effkes opgewarmd binnen bij een cappucinootje. Weer wat rondgedoold en ondertussen heel veel gebabbeld met Gizem over de Turkse tradities en hoe zij er tegenover staat en hoe haar familie er tegenover staat. Dan alweer iets gedronken, want er had er één koud (toch wel een kouwelijke ze). Uiteindelijk hebben we niet geskied vandaag, echt heel veel tijd hadden we daarvoor eigenlijk ook niet en we hadden graag toch eerst een beetje uitleg gehad. Maar het komt er hier zeker nog van. We zijn wel naar boven geweest met den 'téléférique' zoals ze dat hier ook noemen. Daar beseften we pas echt goed waarom we gisteren 'hotpants' waren gaan kopen. Vandaag ook uitgenodigd door de ouders van Gizem in hun zomerverblijf en we mogen zelfs de famile meebrengen, en in de loop van de volgende weken gingen ze ons ook nog eens uitnodigen om bij hun thuis te komen eten. Zo gaat dat hier dus!
Vandaag trouwens een schitterende vertaling gehoord voor 'hospitality': Begrip voor patiënten die heel veel in het ziekenhuis verblijven. mja... mischien kunnen we dat eens herbekijken. /w

Hey buschauffeur, we gaan je busje slopen!

Jaja, zo een dagje in de frisse berglucht heeft ons goed gedaan hoor!We zitten weer boordevol positieve energie en zijn al het negatieve kwijt ( wat negatieve eigenlijk???)!

Deze morgen was het eventjes laagjes tellen: mijn teller stond op 5, Wouter had er 4 aangetrokken, hij heeft het toch zo snel warm !Onze "hot-pants" waren we natuurlijk niet vergeten!

Gizem stond ons op te wachten op de campus met haar ouders. Kennisgemaakt en gewacht op de bus!De papa had zijn "grap-k-way" aangedaan gecombineerd met een FBI-muts, echt een heel leuke man!Mama was zoozoo vriendelijk en toonde al het zakje met Veggie-eten voor Wouter!

De bus opgestapt en ons achteraan tussen de youngsters gezet!We waren met 5!De rest van de mensen waren oud-collega's van mekaar die op regelmatige basis uitstappen organiseerden!
De jeugd bestond uit Wouter, ik , Gizem, Merve ( vertaler Engels-Frans-Turks) en drie studenten Fine Arts. Een toffe bende!

De busrit ging wat langer duren omdat het sneeuwde dus werd er voor animatie gezorgd op de bus! In België zou er onmiddellijk Speed 2, Polici Academy 144 of Leen Demarré op Q-music opgezet worden, hier werd echter gekozen voor Live-performances!

De organisatrice, een echte KAVV-vrouw, nam de micro ter hand en begon wat liedjes te zingen. Echte Turkse klassiekers zo bleek!Iedereen goed aan het meeplakken, wij dus ook!

Ondertussen weer allemaal eten voorgeschoteld gekregen, van gedroogd fruit tot appelsien! De woordjes: " No thanks", kennen ze hier echt niet e!Maar het smaakte wel!
De live-acts gingen door. De volgende in de rij was een oude man die moppen vertelde en die misschien wel de verborgen Toots Thielemans van Turkije is!De micro verwisselde frequent van hand tot hand en er werd de ene Arabuesque en Dolmussong na de andere ten berde gebracht!Er werd zelfs een remix gezongen van " In een klein stationnnetje". De trillende stemmen met een heel aparte klankkleur konden ons bekoren.

Maar dan hadden de youngsters at the back de naam "Pieter" ontdekt. In het begin probeerde ik nog van: " No guys, don't do that, I can' t sing!!!!, Wouter, alle jong, da gade ni maken e!" . Maar ja ze hadden er plezier in en Wouter maar meelachen en nog het luidst van allemaal aan het roepen! Ik had mij al wat dieper in mijn fleece verstopt en begon mijn aloude truc van in basiskinesitherapie toe te passen, mijn veters knopen, om maar niet te hard op te vallen.
Het kon niet baten, mijn naam had de vrouw met de micro bereikt!Pieter, Pieter, Pieter, gans die bus mijn naam aan het scanderen. Ik begon op de duur ook mee te klappen en te roepen in de hoop dat er nog een Pieter in de bus zat, maar het mocht niet zijn.

Wouter is dan toch meegegaan en samen hebben we gepraat over hoe onze eerste weken in Turkije waren en wat we van de Turken vonden. Na onze versie van " In een klein stationnetje" gekeeld te hebben, werden we uiteindelijk met een warm applaus terug naar onze stoelen geleid!

Als je dit leest is het misschien allemaal wel wat raar, maar het was zo enorm gezellig in de bus, de lange rit was zo om! We hebben ons geen enkel moment verveeld!

In het terugkeren was het net hetzelfde, "liedje" :)! /p

I'm NOT from KSA Walfergem, but from KSA Terheide

Jaja we zijn er volledig klaar voor om morgen de frisse berglucht te gaan opsnuiven!Gedaan met die smog-geurtjes! Morgen gaan we zoals eerder vermeld op stap met Gizem en haar familie. Het busje komt ons om kwart voor acht halen, dus nu maken dat ik in mijn bed lig. Maar onderstaande historie kon ik jullie toch niet onthouden.

Vandaag onze winterinkopen gaan doen. We hadden alletwee nog nood aan wat lichaamsverwarming, een paar handschoenen en thermisch ondergoed aangezien het ginder boven - 23 is. Dus ja! Handschoenen makkelijk gevonden! Dan die lange onderbroeken. Hoe gaan we dat uitleggen in de winkel? Hot-pants??? Neen, dat is iets anders. Maar de winkelvrouw in de plaatselijke panty-winkel wist wel wat we moesten hebben.

Wouter heeft daar een katoenen gekocht maar het was de laatste. Ik heb mijn toevlucht dan maar gezocht in een 100% wollen broekske!Voor ons beiden zit het zeer lekker hoor:)!

De onderstaande foto konden we U niet onthouden. Misschien stap ik morgen zo wel op die bus en gebruik ik het welgekende zinnetje: "I'm NOT from KSA Walfergem but from KSA Terheide"!!! /p

' T kost niks e.... Maar tis ook niks!

Na ons namiddagje shoppen in Carum, het shopping-centrum aan het Sheraton-hotel, helemaal teruggestapt tot in Kizilay. Was wel een mooie wandeling. Tijdens de trip werd nog maar eens duidelijk dat Wouter waarschijnlijk het oriëntatievermogen heeft van de gemiddelde vrouw ( dit is geen seksistische opmerking maar een vaststaand feit zo blijkt uit http://www.vdab.be/magezine/ma02/gender.shtml ). Ik denk dat Wouter het ondertussen lastig begint te vinden wanneer ik hem tijdens het wandelen telkens ondervraag: " Wouter, waar is Kizilay nu?Wouter, waar is Kocattepe, Atakule, Anitkabir, Sheraton.... ". Maar geen paniek Wouter je behaalt bijna een onderscheiding op oriëntatielopen!

De grote wandeling had een flinke knauw aan onze energiereserves gegeven en beiden snakkend naar eten onze wandeling verdergezet tot Ankara Castle ( zie post: Een zondags uitstapje naar çikrikçilar Yokuşu...) waar we vorige week een op het eerste zicht goed restaurantje waren binnengestapt om een " zjatteke café" te drinken. Wouter maakte de leuke en sappige opmerking: " Honger is de beste saus!"Dat mag misschien dan wel waar zijn maar een saus heb ik hier in Ankara nog niet veel tegengekomen!Ja enkel citroensaus om uw lekker uitziende slaatje helemaal naar de vaantjes te helpen. Oooh wat snakte ik naar eens een echte saus, ongelooflijk! We zeggen vaak: " ' T kost niks e... maar tis ook niks!

Na een eindklim het restaurant bereikt, maar daar konden we van de chefkok enkel terug een " zjatteke café" krijgen. Intern vloekend en denkend: "Zet gewoon uw vuur terug op", zetten we de afdaling in!

Tot ons hongerig oog viel op " Restorant Washington". Eens binnen gekomen en de kaart openslaand zagen we beiden met een haast verliefde blik naar elkaar en zeiden, " 't ziet er hier goed uit!". Chateaubriand, lambshopes, zalm, tonijn, salade's zetten onze speekselklieren nog meer in werking. Ik koos uiteindelijk voor de steak met PEPERROOMSAUS( jawel SAUS!!!), Wouter nam een mix van alle salades voorhanden. En het moet gezegd, het heeft ons gesmaakt!

Na twee zoeken hebben we dan uiteindelijk ons eerste goed restaurantje gevonden!Mij gaan ze hier zeker nog terugzien! /p

Een vreemde SMS

Een paar dagen geleden kregen we beide een SMS'je, in het Turks natuurlijk. De vorige hadden we gewoon gewist, dit berichtje hadden we dan toch maar eens laten vertalen. Gelukkig zo bleek, XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXbeter dat danXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXcensored /p XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX /w

You don't look like you come from Turkey...

Zoals iedereen weet, hechten we veel belang aan doelstellingen. Toen we er nog vanuit gingen dat we naar Oslo gingen hadden we onszelf al één doelstelling gesteld en dat was: In de plaatselijke media komen. Waarom? Gewoon omdat we mediageil zijn.
Het is niet omdat we in Ankara zitten dat we onze doelstellingen zomaar laten varen, integendeel! Woensdag zijn we met Deniz en çän (Spreek uit: John) naar een optreden geweest van Rett, een groep die op doorbreken staat in Turkije en nog het meest te vergelijken valt met Zornik. Ik vond ze wel goed, voor Pieter zaten er wat te weinig beats in ;-). Net toen de drummer eens goed van jetje gaf, riep er iemand in m'n oor: Hey, where are you from? You don't look like you come from Turkey. (Als openingszin - geen paniek Ellen- kan dat wel tellen.) Soit, na een klapke gedaan te hebben over Dink, de rol van Turkije als gate tussen Europa en Midden-Oosten en soortgelijke topics (ze bleek precies wel geïnteresseerd in politiek) bood ze ons aan om ons eens het echte Turkije te laten zien, want de club waar we nu waren, dat was toch wel zeer Westers volgens haar (Ja dat hadden we al door, we konden even goed in Gent zitten). Na nog een beetje babbelen bleek ze journalist te zijn bij de Turkse nationale omroep (het bereiken van één van onze doelstellingen komt toch al weer wat dichter ;-) --> Maar misschien moeten we eerst maar eens werk maken van de ambassade.)
Eneuuuh, ik heb hier nog nooit een opmerking gekregen over m'n 'baard', hoe zou dat nu toch komen??? Keep on trying Pieter, weet je wat m'n grootvader zou gezegd hebben over je (je zegt het zelf) semi-baard: Doe er een beetje melk aan, de kat kan het aflekken! :-p /w

Een " zjatteke café"

Na een korte pauze zijn we hier wederom om jullie wat leesvoer te verschaffen! We voelen ons beiden "tavuk"-lekker, Wouter eerder "waterkers"-lekker aangezien hij de veggie onder ons is. Doch kreeg ik gisteren een beetje het schaamrood op de "wangen".

Wie mij doorgaans in de week kan aanschouwen ziet mijn gelaat evolueren van een heel zacht "babyvelleke" tot een semi-baard! Twee weken geleden dacht ik al toen ik mijn bagage maakte en er een nieuw doosje Gilette'kes inlegde: " Het zou al moeten lukken dat ze op zijn tegen 12 april"! En inderdaad ik ben danig mijn best aan het doen om die gedachte te laten uitkomen. Mijn scheerfrequentie ligt eerder aan de lage kant!

Gisteren mooi om 7u 30 opgestaan, ik bedoel, mijn eerste wekker afgeklokt en na mijn 4e herrinering er dan toch uitgeraakt, even in de spiegel gekeken, mij gewassen en hebben ons dan naar het ontbijt begeven!Daar een zeer verkwikkend ontbijt genuttigd ( die komkommer en tomaat doen wonderen) en een " zjatteke café" gedronken. De dag kon beginnen!

Het guesthouse uitgestapt en in een prachtige ochtendzon naar het ziekenhuis gestapt. Met een opzwepend muziekje in mijn oren, haast fluitend en springend van de trappen op de dienst gearriveerd. Vriendelijk tegen iedereen, Günaydun, Merhaba en Nasilsiniz gezegd! Met de twee doctoraatsstudenten naar de eerste patiënt gegaan. Bij het rechtzetten van de patiënt komt Miss Kadriye langs, zij is onze teacher. Merhaba!!!Ik zeg vriendelijk hallo terug, maar dan!

BAMMMMM!Ze keek naar mij en zegt: "Pieter you look tired today!?"Ik, Me euh, huh?( voelde mij echt goed die dag) ! No No, I'm not tired, of course not, why? Ze liet het dan maar zo, maar toen ze die bewuste "look tired"-zin zei was ze over haar kin aan het wrijven!Ik dacht: " Lap, daar komt een tekstje in het attitude-vakje van mijn evaluatieformulier!"Waarom heb ik mij nu niet gewoon geschoren vanmorgen,grrrrr!!!Niet meer wetend dat alle Moslims zich naar het oosten richten tijdens het gebed, de patiënt verder rechtgezet!

Eens terug in de gang aan de twee medestudenten gevraagd: " Do I look tired????". "But no, you don't look tired, you have to shave, Miss Kadriye was doing like this( ze wreef over haar kin)" zeiden ze. Ik wou hen nog overtuigen dat Jan Leyers en Robbe De Hert, toch twee zeer sexy en trendy Vlaamse kerels, hun aangezicht OOK niet elke morgen inpapten met scheerschuim. Maar mijn smeekbeden kregen geen gehoor.

Mijzelf goed diep in mijn doktersjas ( jawel, een doktersjas) verstopt en de voormiddag afgewerkt. Op de middag zeer verontwaardigd mijn verhaal tegen Wouter vertelt en ja hij moest er natuurlijk nog een schepje bovenop doen door te zeggen: "Ja, ik vond het deze morgen al"!Ooooh Ellen, Wouter heeft daar efkes geluk gehad hoor ;)!

Maar het kon niet allemaal tegenzitten natuurlijk. Het tij keerde!
Terug op de dienst aangekomen, heeft Mevr. Kadriye zich verontschuldigd voor de verklaringen die Ilke en Ayla ( de 2 doctoraatstudenten) afgelegd hebben naar mij toe over het scheren(ze hadden mijn bezorgdheid al overgebracht naar Miss Kadriye). Ik mocht van haar zelfs een baard van hier tot in Istanbul hebben, daar ga ik toch nog eens over nadenken.
Alles werd bijgelegd en de dag werd beëindigd zoals hij begonnen was, met een "zjatteke café"! /p

Ankara Explosive Cartuning

De modale Ankaranees zit graag mooi en comfortabel in zijn favoriete vervoermiddel, de auto!Een zware voet en goedwerkende toeter waarmee prachtige claxonnades ten berde gebracht worden, kunnen uiteraard ook niet ontbreken. Maar dit is lang niet alles...

De HMDA 158 KW Remus-achterdemper uitlaatpijp, de Koni street-serie schokdemper tot 60 mm verlaging vooraan en 40 mm achteraan, Brock B13 chroomgepolijste velgen ( zjanten)en Audiobahn ACIS63 speakersystem met bijhorende condensator klinken menig car&chip-tuners zeer bekend in de oren. Deze wereldwijde hype heeft Ankara natuurlijk ook bereikt!

Verfraaiingen kunnen over de hele stad aanschouwd worden. Verlagingen, verhogingen, verbredingen, knalpotten,... alles kom je hier tegen. De sluitertijd van wouter zijn fototoestel is net 6 megapixels en 10 maal optische zoom te traag om deze wegpiraten op de gevoelige plaat vast te leggen ( btw, Wouter kent zijn Kodak al net iets beter, maar zit nog altijd op de " vuurwerk-modus" foto's te nemen als hij een berglandschap wilt fotograferen...).

De twee gebruiksvriendelijkste vervoermiddelen van Ankara, Taksi en Dolmus, willen hun klanten echt waar voor hun geld geven! Wanneer de zon stillaan achter de bergen verdwijnt en de stad slechts verlicht met een warmrode gloed zetten Taksi en Dolmus hun "Nightmodus" aan. Een ware streling voor het oog! De gestationeerde exemplaren kon Wouter, weliswaar onder "bloemenmodus", vastleggen! /p

Partycrashen op de Belgische Ambassade...

Wat we jullie nog niet verteld hebben: Vorige week kregen we een gouden tip, nu juist hem nog verzilveren. (heb je hem? ;-) ) Toen we ons gingen aanmelden in het EU-office vertelde Robert ( Roberken voor de vrienden) Smith ons iets.
--> Misschien eerst iets over Mr. Smiffff: Een Amerikaan met een BMI naar Amerikaanse normen met een accent uit de streek van Kansas en he told us that: 'he is walking 5 (fiiive) kilometers a day, 5 kilometers a day. Thanks to you guys, because I have two artificial knees'. Echt nen grappige kerel, hoe hij ons vertelde hoe interessant Ankara wel was en dat wel 3 keer, over and over again. Ondertussen zijn we er wel van overtuigd.
Maar hij vertelde ons dus dat het wel interessant kon zijn om ons eens aan te melden bij de Belgische Ambassade. Omdat we dan misschien wel worden uitgenodigd op de feestjes en cocktails als ambassadeurs van België. En ja zeg nu zelf, wie kunnen er nu betere ambassadeurs zijn dan Pieter en ik?
Ondertussen hebben we de ambassade gevonden, het moet gezegd worden een schoon gebouw met een aardig stukje grond erond, In Kizilay in een redelijk dure buurt. (Misschien een tip voor Minister Reynders: Peut-être tu peux vendre le bâtiment là, selon moi tu peux faire une bonne affaire avec ça pour l' endettement de la Belqique!)
Alleen weten we niet goed op welke manier we ons daar moeten gaan presenteren. Hallo / Bonjour wij zijn Pieter en Wouter en we wensen onszelf graag uit te nodigen... Iemand een idee hoe we dit best aanpakken? Pieter heeft al een aantal ideëen maar die zijn niet voor publicatie en uitvoering vatbaar.
We houden jullie in elk geval op de hoogte! /w

Belg in Ankara afgetuigd door kleuter!

Na een verkwikkend maal voor welgeteld 5 euro voor ons beiden in de buurt van Kocattepe Moskee, stapten we terug richting metro. Onderwege raakten we betrokken in een hels conflict, beter gezegd raakte Wouter betrokken.
Al wandelend op de effen voetpaden van Ankara kwam een jongen van 5 jaar die niet groter was dan 1 meter onze richting uit en zei heel vriendelijk: "Merhaba ( hallo)!" en verkocht Wouter pardoes een trap op zijn linkerscheenbeen!We stonden beiden even verbaasd te kijken maar zetten uiteindelijk zonder bloedvergieten onze weg verder!
Jawaddedadde! /p

Een zondags uitstapje naar çikrikçilar Yokuşu...

Gisteren was onze dag precies niet. Het feestje waarover sprake ging niet door, de twee vrienden van Deniz die ook nog gingen meegaan naar de club waren ziek. Dus ik kan u geen sappige verhalen vertellen, over de feestjes in Ankara. Maar ik denk niet dat het onze laatste kans was, dus to be continued...
Gisteren hadden we in de namiddag ook nog afgesproken met Gizem maar ook bij haar kwam er iets tussen. De uitstap werd dan maar naar vannamiddag verplaatst.We zijn met haar naar een historisch deel van Ankara geweest hier niet ver vandaan. Allez ja, volgens haar was het toch een tijdje stappen dus hebben we maar de taksi genomen, uiteindelijk bleek het nog geen 10 minuten wandelen.
Ankara verrast ons nog elke dag, gelukkig maar, we kwamen aan in een zeer pittoresk stukje met allemaal kleine straatjes en oude winkeltjes. Echt heel schoon, met een extreem goed uitzicht over Ankara (zie foto's).
Bevreemdend was wel toen we daar bovenaan stonden, begon er een jongetje van pakweg 9 jaar, die al een tijdje met ons meeliep, plots een ganse rij af te rammelen in het Engels (zonder dat hij er volgens ook maar één woord van verstond) over de uniekheid van de plaats en dergelijke... Pieter was er zowaar van gepakt. Verder staat daar ook de moskee die het startsein geeft voor de andere moskeeën, voor de ezan zijn 'gezang'.
We hebben daar ook het tot nu toe tofste café leren kennen, zeer oud maar gezellig en met uitzicht over de skyline van Ankara. Ook hier werden we weeral getrakteerd, we mogen hier verdorie niks zelf betalen!
Voor volgend weekend ziet het er trouwens ook al goed uit, Gizem nodigde ons uit om mee te gaan met haar familie naar een plaatsje in de bergen op ongeveer 3 uur van Ankara om te gaan skieën of een beetje met sneeuwballen te gooien.
Het wordt hier met de dag beter, where will this end...? /w

Google earth is watching

Een goede morgen!Wederom stralend weer in Ankara vandaag!Tijd voor een satelietfoto van onze campus!Onze coördinaten staan links onder zo u kan via google earth eens kijken wat er zoal rondom ons ligt! /p

Het geheim van de moustache eindelijk ontwaard!

Onder het motto, een goede opvoeding is belangrijk in deze harde wereld!, willen we jullie vandaag een trucje leren. Ge kunt maar voldoende gewapend zijn om er tegen aan te gaan.
Hoe versieren delikanli(*) in Ankara vrouwen? Let goed op, want het is zo voorbij!

Was het leven maar zo eenvoudig...
Vandaag zijn we alletwee naarstig aan onze thesis aan het werken, jaja...., moet ook eens gebeuren.
En vanavond zij we uitgenodigd op een feestje hier in de stad, morgen hierover zeker een uitgebreid verslag, want we zijn alletwee benieuwd waar ze ons naartoe gaan loodsen.
Nu gaan we ons nog eens in de stad begeven, op zoek naar borden, groenten en wasproducten voor onze kleren. Dan kunnen we eindelijk zelf eens onze pide maken en komen we volgende week weer proper voor de dag!
Tot kijk!

(*) Delikanli betekent volgens den Turkse Van Daele: knaap, jongeling, maar hier in Ankara heeft dat een iets andere connotatie, wordt gezegd tegen nen Johny.
/w

Wepa!la mi la, si sol si!

Onze eerste avond hier in een pub. De eerste schijf die we horen is toch wel direct ne klassieker zeker!The sunclub- summerjam! Het was wel ne remix van ne remix in de Turkse versie maar toch. De sfeer zat er direct in ;)Hierbij het eerste couplet!

"Afto to kalokairi tha nai magikoTha zisoume to kati diaforetikoTi nyxta mera tha tin kanoume emeisKai oneiro tha moiazoun ola tha to deis "
Ohja vandaag is de bewolking weggetrokken en hebben we eens een goed zicht over Ankara. Mja tis toch geen klein stadje!In de verte ook een prachtig zicht over de besneeuwde bergen. Wouter "probeert" vandaag een paar panoramafoto's te nemen die u hier dan wel kunt bewonderen!We zitten hier nu nog maar 7 dagen maar hebben alletwee het gevoel dat we hier al een maand zitten! Verder was Kizilay gisteren een beetje een versterkte burcht. Ze hadden blijkbaar vrees voor betogingen naar aanleiding van de gebeurtenis in Istanbul van gisteren. /p

Het dokterstoilet

Ik dacht mij toch de eerste week wat koest te houden op de dienst neurologie, niet opvallen, gewoon mijn werk doen. Mijn hand heeft daar vandaag een stokje voor gestoken.
Ik moest, zoals iedereen onder ons wel eens moet, naar het toilet. Maar hier in het ziekenhuis zijn de toiletten voor de bezoekers een beetje zoals de franse toiletten,...Daar pas ik toch voor. Alle werknemers op neurologie kunnen naar het wc'tje gaan van de dokters. Ik dus ook. Eens binnen, kijk ik even in de spiegel en wil ik mijn bruine wilde lokken eens mooi in de plooi leggen!Dat had ik nu precies niet moeten doen!Met mijn hand namelijk blijven haperen aan zo een glas waar ge uw tandenborstel kunt opleggen en ja klingklangdzjingbingbangbong, "in frut van één" gelijk als ze bij ons zeggen!Ik maar naar buiten en ze stonden allemaal al te kijken: " I think you broke something?"Yes i'm quiet sure!OOOOOOOOOOh, your hand is bleeding! Ge had ze moeten zien crossen achter een ontsmettingsdoekje!Twas uiteindelijk meer een ontsmettingshanddoek, maar ge kunt maar proper genoeg zijn...
Als ze mij nu zien lopen op de gang moeten ze altijd eens lachen, daar gaat mijn idee om mij koest te houden!
Voor de rest loopt de stage als een Dolmus( zeer goed dus)! /p

Koetjes, kalfjes en honden...

p: wat schrijven we vandaag op de blog?
w: mss iets over die cocktail
p: ok, mss ook nog iets over de moeders.
w: ahja, das nog een goed idee
p: wat schrijf jij dan?
w: ik wil wel dat van die coctail doen
p: ok, dan ben ik ook niet altijd de vetzak, gij moogt ook wel eens de vetzak zijn.
w: okidoki

Vanmiddag was dan het feestje ('the cocktail'), de reden bleek te zijn om de promovering van een doctorandus te vieren. Iedereen was vertegenwoordigd: miss elephant, mister pinguin, Gül, Hulya, Syit, Daphne, Ilke, Gizem and many more...
Alleen ik was er nog niet, tot Gül het in de mot kreeg: Hey 'Peter', where is 'Woter'. U have to call him immediately! Maar ik was eigenlijk al onderweg, want ook de kinés van op mijn dienst waren uitgenodigd. En ge dacht nu toch niet dat ik dat aan mij ging laten voorbijgaan.
Toen ik daar aankwam zat Pieter al volgestoempt met Turkse lekkernijen, gaande van profiterollekes tot opgerolde bladeren met rijst en tomaat en andere dingen in.
Het komt erop neer dat daar een tafel van 5 meter stond vol plateaus voor een 15 personen, dus eten genoeg en dat was precies ook wel wat ze van ons verwachten. Have you tasted this allready?
Na wat wijn kwamen de tongen nog wat meer los, en werd er gebabbeld over koetjes, kalfjes en honden.
Honden?
Yes, dogs!
Pieter had gisteren al één van de kinés in verlegenheid gebracht, toen ze vroeg hoe je handen- en knieënstand zegt in het Engels en dat zonder ongeveer één woord te zeggen. Pieter dus!
Het onderwerp kwam vandaag op de cocktail weer ter sprake, niemand van het groepje waarmee we erover bezig waren, wist het.
Tot op zeker moment één van de kinés die zo half aan het luisteren was opmerkte: oh, you mean doggystyle?
Dat woord bleek een katalysator te zijn...?! want uiteindelijk was iedereen bezig over hoe zeg je nu doggystyle in het Engels op een andere manier.
Uiteindelijk zijn we eruit geraakt: the 4-position.
Maar ik kan me daar niks bij voorstellen zenne?! /w

Ja moeder!

We zitten hier nu drie maanden, 3000 km ver van onze ouders en nu dachten we eens echt ons goesting te doen, geen inmenging, niks!NOUGATBOLLEN!We hebben er hier al twee aan onze spreekwoordelijke rekker!

Denis is de eerste mama: de eerste keer dat we met haar gingen eten, het mooie advies gekregen om zeer veel verschillende soorten water te drinken!Dat is voor alles goed zegt ze!
Bij de volgende ontmoeting zegt ze zeer verontwaardigd, zie maar dat jullie de volgende keer een sjaal aandoen, jullie gaan ziek worden, zo van warm naar koud en het constant veranderende weer in Ankara!Daar kan je allemaal ziek van worden! Morgen kopen we hier op het marktje echte valse nagemaakte orginele Nike-sjaals en wikkelen ons daar volledig mee in!Then it would be good!

Ilke is de tweede mama: We mogen geen fastfood eten want het is echt wel slecht om dat te eten, we moeten echt Turks eten!Ze heeft mij een ganse lijst restaurantjes opgeschreven waar we kunnen eten, ik was ze echt dankbaar want ik was me eigenlijk al aan het afvragen hoe een gestoofde groente ook weer smaakt! Wij vanavond met volle moed op pad gegaan, wat geslalomd tussen de auto's en tot op Kizilay gegaan. Haar instructies gevolgd maar geen enkel van de restaurantjes gevonden, wel 1'tje maar dat was self-service.... Dan maar ergens anders gaan eten!Wouter zijn soort pizza met kaas komt denk ik zijn oren al uit, ik probeer altijd iets nieuw maar het blijft altijd toch precies hetzelfde eten zijn! Verder heeft Ilke mij ook de ganse techniek uitgelegd hoe portefeuilles gepikt worden!Zéér gedetailleerd, misschien net iets té gedetailleerd ;) !

Maar, maar.... we mogen echt niet klagen, want eigenlijk zorgen ze toch echt wel enorm goed voor ons hoor!Ik zou ze al niet meer kunnen missen! /p

Leve de panoramafunctie!

Maandag zijn we met Engin de moskee van Kocateppe gaan bezoeken, aldaar hebben we een paar fotootjes getrokken, die hieronder ook al ergens te vinden zijn. Ik heb een nieuwe camera, dus moest hem toch even testen, panoramafunctie opgezet en zie...
Opdracht van de dag: 'Zoek de zeven verschillen!!'
Al wie er meer vindt, krijgt een kaartje opgestuurd van Pieter.
Wel eerst een gele briefkaart sturen naar Hacettepe university, campus Sihhiye, D5-D6 block, konuk evi 1-2; P.C. 06100, Sihhye/ Ankara met vermelding van naam, adres en de juiste antwoorden.
Tot kijk! /w

çekippesoep

Terwijl Mister pinguin was allready picked up door Miss Olifant, zat ik nog altijd bij Miss Gül Sener (de Richard van Ankara). Nog effkes een klapke gedaan van een uur over Ankara, België en al hetgeen er van ver of dicht iets mee te maken heeft, tot dat er ook iemand kwam 'to pick up me'.
Mijn begeleiders, drie jonge mensen, 3 drs. in de kinesitherapie vallen echt goed mee. Na een half uur al uitgenodigd in het restaurant van een nonkel van Geçam (sneller wordt moeilijk)
Vandaag op stage een paar nieuwe woordjes geleerd. Moest tegen patiënt (Canadese Turk) zeggen dat hij knie moest plooien (egmec diz) en knie strekken, ik verstond chicken diz, dus sprak ik het maar zo uit, aan het gelach te zien was het precies niet volledig juist. Achteraf bleek het ‘çekip diz’ te zijn. (Ik zat er nog niet eens ver naast.)
ik vraag me wel af wat ze hier van ons verwachten, ze stelden me vandaag voor that i can do a project, je bent hier toch 4 weken dus kan je ook nog research doen en je resulaten dan evt voorstellen op een symposium of for a class. euhh watadde? jawadde dadde... Ik heb ze dan maar uitgelegd dat ik zelf ok nog een thesis te maken heb en dat ik daar al genoeg mee te doen heb, dat was geen enkel probleem, het was maar een voorstel om mijn stage nog zinvoller in te vullen. (Aaahja) Maar ik mag ze wel helpen met hetgeen zij mee bezig zijn van onderzoek. ik mag in elk geval mijn podologie hier ook al presenteren, want blijkbaar bestaat dat beroep in turkije niet en kunnen ze dit niet onmiddellijk plaatsen. okidoki

Supersociale mensen zijn dat hier overal. Vooral als je het zinnetje ‘Do you speak English’ gebruikt, dan zie je ze kijken ‘hmmm, en nu? En dan roepen ze iedereen die in de buurt staat om te komen helpen en zo sta je onmiddellijk te socializen met een 6-tal Turken.
Vandaag zijn we ook fruit gaan kopen op een overdekte markt, na 16.00 gaan de prijzen daar naar beneden en dan kan je nog afbieden. Alleen ligt dat voor ons nogal moeilijk, ik kan wel al tellen tot twintig maar das nog iets anders dan afbieden. Bij deze al een eerste Ankara-doelstelling --> SMART geformuleerd: Ik kan tegen het einde van de derde week een kilo bananen kopen tegen de 2/3e van de geëtaleerde prijs met gebruik van Turkse woorden. Want vandaag hebben we ons daar goe int zak laten zetten, we betaalden verdorie de volle pot. (Viel ook nog mee zenne)
Geçmiş olsun! (als ik het hier schrijf, ga ik het mss eens onthouden!! dat zeg je als je een kamer binnenkomt = how are you?) /w

Miss Elephant and Mister Penguin

Vandaag was de grote dag er dan, stage!!!Ik begin met Neurologie en Wouter op Orthopedie. Eerst nog even bij de department coördinator gezeten, Miss Gül Zenner, zeer aangename dame, altijd in voor een praatje:). Dan heeft iemand me opgepikt ( we will pick up you) om naar het ziekenhuis te gaan, Ilke. Niet goed weten wat te verwachten naar het ziekenhuis gestapt.

Inkomhal is helemaal in marmer, weer een security aan de liften, die je enkel binnenlaat met een pasje ( of met een witte jas:)).Dan op de dienst Neurologie aangekomen, zeer goed uitgeruste dienst, allemaal elektrische bedden, goede aparatuur en echt wel enorm proper. Er loopt constant kuispersoneel rond met een vuilblik en een klein borsteltje. Het niveau van kinesitherapie( in hoeverre ik dat kan beoordelen) lijkt me ook zeer goed. Ze gebruiken ongeveer dezelfde technieken als in België.
Vanaf maandag mag ik alleen werken. Maar dan zal ik dit weekend echt wel enorm goed moeten blokken op mijn Turks. Ik moet en zal het kunnen :)Patiënten zijn ook zeer vriendelijk,merhaba hier, merhaba daar, merhaba overal!

Mijn begeleiders zijn ook zeer leuk, 2 doctors in de kinesitherapie en nog redelijk jong, heel leuk!
Zij zijn ook zeer geïnteresseerd in wat wij zouden doen bij patiënt X met ziekte Y!Het gaat er veel losser aan toe dan op al mijn vorige stages maar toch zeer correct.

Morgen kan ik spijtig genoeg in de voormiddag niet op stage gaan omdat mijn begeleiders mij uitgenodigd hebben op hun party voor het einde van de examens te vieren!Ik zei, ooh nice a party!she said: nononono, i mean eatingk and drinkingk!Tfistjen begint dus om 11 u en in de namiddag kan Pieter weer gaan werken:)Maar toch wel leuk!

Na een paar weken vragen te stellen over het niveau, het ziekenhuis,... dan vandaag uiteindelijk toch wel helemaal gerustgesteld!Het komt hier dik in de sjakosj!

ohja, mijn begeleider noemt met haar achternaam Fil!( fil is olifant in het Turks), toch rare namen hier ze, ik zie het al op mijne pas staan: Pieter Pinguin! /p

You may go to Beytepe-Campus!

Vandaag onze studentenkaart van Hacettepe hier op onze campus aangevraagd om overal toegang te krijgen. Miss Erkin said: U have to go to Beytepe!U can take the bus!

Wij hier maar de bus genomen ( wij zitten op Sihhiye, betekent gezondheid) en richting Beytepe. Het was een 40-tal minuten rijden, helemaal tot buiten de stad voor een goede 20 oude Belgische frankskes....!

Voor de poort van de campus werd de bus tegengehouden door de security, iedereen op de bus moet zijn/haar studentenkaart tonen of aantonen dat hij/zij een afspraak heeft op de campus, veiligheid...(Wij worden hier trouwens 24/24u bewaakt door een security-team die gans onze campus bewaakt. Niemand anders dan Hacettepe-studenten geraakt hier 's avonds binnen.)

Dan de Beytepe-campus... Een 4-vaks privébaan brengt u tot in het hart van de campus, ... de campus is 6.000.000 m² groot, 600 Ha ( ter vergelijking:600 voetbalvelden naast elkaar;12 keer de campus van het UZ in Gent!) Zijt gij daar maar ne keer de groendienst....!

Maar opnieuw, Deniz: Tesekkür Ederim!!! p/

Waan u even als chauffeur in Ankara!

Zo is het verkeer ongeveer in Ankara :)Laat u maar eens gaan zou ik zo zeggen! /p

http://www.flashgamecodes.com/game/11367/Road-Trip.html

Geen vuilbak = vuurkestook op straat

Ankara kan je niet echt een propere stad noemen!Ze doen hard hun best om het proper te houden, maar het lukt niet helemaal. 's avonds zie je mensen grote karren voortduwen vol plastic zakken. Ze doorzoeken het vuil op straat en sorteren dit. Als hun kar vol is brengen ze dit naar een plaats waar ze het kunnen inruilen tegen geld...Maar sommige dingen kunnen ze niet sorteren en dan doen ze maar gewoon...."vuurke stook" in het midden van het voetpad. Het is wel lekker warm ( nu -1°) maar toch... p/

Zo weet u waar we heguisd en hegokt zijn!

Hier een paar foto's van onze guestroom (en ons uitzicht)! Allemaal echt goed verzorgd,het wordt hier wekelijks gekuist en elke morgen een geserveerd ontbijtbuffet. Ontbijtbuffet met een soort fètakaas en olijven. Aan de kaas heb ik mij al gewaagd maar aan die olijven 's morgens, dat is voor binnen e maandje ofzo...

/p

zet hem maar in achteruit!

Vandaag gezien, twee maal zelfs: een taksi die achteruit reed op de autostrade.
Het kan maar het kortst zijn zeker!? /w

De dolmus in Ankara

Ongeloofelijk wat hier allemaal rondrijdt in Ankara. Vooreerst heb je de taksi's, die maken wellicht al ongeveer de helft uit van hetgeen de weg hier bevolkt, daarnaast heb je ook nog de metro, autobussen van de stad ankara en andere en niet te vergeten de dolmus, en daartussen lopen een hele hoop voetgangers, die een poging ondernemen om over te steken.
Een dolmus is een minibusje die de ganse de stad doorkruist, maar eigenlijk geen echte haltes heeft, gewoon je hand opsteken en hij pikt je op. Ge neemt plaats, ge haalt wat geld uit je zakken en geeft dat door aan die voor jou en die heeft dat dan weer door... en zo tot bij de chauffeur. Pieter en ik konden niet passen dus gaven we 1.25YTL en hadden zoiets van, ok laat maar zitten. Maar een tijdje later werd er van voor naar achter een hoop wisselgeld doorgegeven, iedereen neemt zijn deel en geeft het door tot het einde, en zo kregen wij ook weer elk 0.05YTL terug. Echt cool om zien.
En om te stoppen, gewoon 'durak' roepen en dan stopt hij, desnoods midden op een kruispunt. /w

Turkse koffie en fruit

Vandaag langs geweest op het EU-office en al een rondleiding gehad op de school. Alles ziet er hier dik in orde uit. Dan een smsje gekregen van een Turkse student die ik had leren kennen op MSN, Engin!Daarmee gemeet op Kizilay, het drukste punt van Ankara!Taxi genomen naar de Kocattepe Moskee. Eerst het winkelcentrum binnengaan en daar wat rondgedasjterd en dan heeft hij ons een echt Turkse koffie laten proeven. Als er in België zo van die brokskes koffie in uw koffie zitten dan vind ik dat al vies, maar hier is het niets anders, je krijgt er dan ook een welgekomen glas water bij. Het was eigenlijk wel heel goede koffie.
Dan verder in het shoppingcenter gewandeld en heeft oude Turkse man ons laten kennismaken met Turks fruit, omdat we toeristen waren zei hij. Ook wel lekker!

Dan naar de grootste moskee van Ankara geweest, Kocattepe!Manman, wat is die groot en echt wel mooi vanbinnen. Schoenekes uitdoen en dan daar binnen echt wel mooi!Die luster die daar hangt is magnifiek!Dan nog e grote wandeling gedaan in de stad en gebabbeld over politiek van Turkije, gewoontes en nog zoveel meer!Echt zeer interessant!!!Tesekur Ederim Egin! /p

Wouter en zijn valling

Wouter heeft een valling maar hij mag hier niet snuiten in het openbaar, gewoon uw neus eens opdeppen mag wel!Ocharme Wouter toch, de arme stakker moet dan altijd eens naar het toilet!hopelijk is ze morgen over! /p

Wat zouden we zijn zonder Deniz....

Al vliegend over een besneeuwd Ankara kregen we een indruk over de stad. 4, 5 miljoen inwoners huisvesten, dat zijn echt wel een hoop huisjes en dan zo dicht bij elkaar gebouwd.Snel ons Visum gekocht aan de grens, dan op een rappeke voorbij de controle... neen toch niet, Wouter was er op 30 seconden door, ik heb er 5 minuten gestaan, heb mij dan maar van mijn beste kant getoond en dan mocht ik toch door.( Wouter zijn haar is af e, niet het mijne!!!)De schuifdeurtjes gaan open en we kijken, en kijken, maar zien geen bordje met onze namen op...ja, het begint hier al goed dachten we bij onszelve. Maar maar, er stond iemand zeer ijverig te telefoneren met een opgekruld blaadje papier in haar hand, toevallig met onze namen op. Are you Dénise?Vous-êtes Denise!Yes yes it's me, but it's Deeeenis. Ok.Al onze kledij voor 3 maanden( amper 3) in een bus geladen en hop met de bus. En zoals vroeger op de schoolreis ook hier TV-schermpjes, maar nu geen Speed 1 of 2 of Police Academy 114 maar wel live-verslaggeving van wat er voor de bus gebeurde, een camera nam gewoon alles op wat de busschauffeur zag en stuurde dit door naar TV, zeer raar... /p