Kuismannen

Daarjuist kwamen ze, volgens gewoonte t'is donderdag, onze kamer kuisen. Jaja, inderdaad hier kuisen ze wekelijks onze kamer.
Bon, wat ik wou zeggen, toen ze (Afshin en Mustafa) vertrokken zei Afshin: 'I miss you'... Euh pardon...?! Ik heb maar gewoon 'teşekkürler' (bedankt) gezegd, wat zeg je anders in zo'n situatie?! Ik hoop ;-) en vermoed dat hij eigenlijk gewoon wou zeggen 'I like you'. En anders was het gewoon een vroeg afscheid zeker, want binnen een week zit het er hier voor ons op.
Een paar weken geleden stonden dezelfde mannen hier voor ons deur, ook best grappig, met een papiertje, dat ze voorlazen: 'Today we are going to clean your room', maar dan uitgesproken op een manier van iemand die geen Engels maar wel Turks kent :-).

Maar verder wilden we eigenlijk ook nog deze mededeling/ oproep doen. We vermoeden dat we enige acclimatisatieproblemen gaan hebben in België.
Omdat we gaan pogen de overgang niet te bruusk te laten verlopen, gaan we een aantal maatregelen ondernemen. We zijn dus o.a. nog op zoek naar twee 'kuismannen'. Indien dit je iets lijkt stuurt dan je handgeschreven CV met motivatiebrief op naar Pieter of mij. (geen mails aub!).
/w

UPDATE: Vandaag hebben we Afshin teruggezien en hij vroeg nog maar eens wanneer we vertrokken. Deze keer zei hij echter: i'll kiss you.... en maakte hij duidelijk dat hij zou wenen. We hebben maar teseküllar gezegd:)Mustafa stond erbij en moest eens glimlachen! /p

diarrhoea...??

Hier zijn we nog eens met een 'sappig' verhaal...
Na 3 dagen last van (zeg maar extreme) diarree, vrijdag toch maar eens een dokter geraadpleegd.
Op de campus hier zijn er dokters voorzien voor studenten, personeel en familie.

Om 11.00u ging ik langs, eerst langs het secretariaat. Het begon al goed, geen enkele van de personen die achter de balie zat verstond Engels. hmmm... Gelukkig kwam er net nog een andere student langs die me kon helpen, en eventjes tolk speelde.
De boodschap kwam er blijkbaar op neer dat m'n studentenkaart niet voldoende was. Ik moest eerst nog een extra formulier gaan halen bij het EU-office omdat ik erasmusstudent was. Nu konden ze me ook niet helpen, ik moest nog eens terug komen om 13.30u. Ok, dan. Ondertussen ook al betaald, kostprijs 0,75YTL (€0,4). Daarvoor moet je het dus ook niet laten.

Om 13.30u dan maar teruggegaan met het nodige formulier. Formulier afgegeven, ik mocht naar dokter Marim (bureau nr. 8). Klop, klop, blijkbaar niemand aanwezig. Dan maar terug, nu mocht ik naar de dokter van bureau nr. 4.
Er zaten er nog wat voor, dus maar wat gewacht. Ondertussen ook maar eens aan een student gevraagd of hij dacht dat de dokter Engels zou spreken. Hmm, misschien zei hij, zou kunnen.
Maar hij stelde onmiddellijk voor, dat hij eventueel wel wou mee gaan om me te helpen.
Na nog eventjes wachten vroeg hij me, wat heb je eigenlijk? Well, I suffer allready three days from diarrhoea.
Diarrhoea..? Hmm, dat verstond hij dus niet. Als hij het al niet verstaat hoe ik dat dan aan de dokter uitleggen??

Uiteindelijk was het mijn beurt, eerst maar alleen binnen gegaan. Onmiddellijk maar gevraagd aan de dokter, 'do you speak English?' Hij knikte van nee, great..., zo gaan we er wel geraken. Weer naar buiten, terug naar de balie. Dan maar met behulp van weer andere studenten uitgelegd dat de dokter geen Engels spreekt.
Ze begonnen wat rond te bellen, en vervolgens mocht ik naar de dokter in bureau 5, die zou wel Engels spreken.
Eindelijk!
Mijn probleem uitgelegd (de details ga ik hier niet meegeven :-) ), daarna heeft ze mij wat onderzocht en stuurde ze me door naar het labo een paar bureaus verder.
Daar vertelden ze me, allez ja dat vertaalde zij voor mij, dat ze een bloedstaaltje gingen nemen en ik kreeg ook nog een potje mee waar ik wat sputum moest in doen.
Ze bracht me naar het toilet. Ik vroeg toch nog maar eens voor de zekerheid: "do you really mean sputum?" Yes... euh no, no, I mean, how do you say this... diarrhoea.
Ik dacht het al, want om in een potje te spugen heb ik niet echt een toilet nodig. :-)

Na dat gedaan te hebben (hoe?, moet je maar aan vragen aan Pieter), terug naar het labo, een bloedstaal werd afgenomen.
Ik moest eventjes gaan zitten, ondertussen werden de stalen onderzocht. Na een kwartier kreeg ik de resultaten mee naar de dokter. Blijkbaar was m'n gehalte witte bloedcellen nogal aan de hoge kant.
Uiteindelijk werd ik nog eens doorgestuurd om m'n koorts en bloeddruk te meten.
Twee bureaus verder zaten 3 (drie!!, op z'n Turks dus, iedereen aan het werk) verpleegsters te wachten om m'n bloeddruk en koorts te meten. Niks aan de hand, maar dat vermoeden had ik zelf ook wel.
Uiteindelijk weer naar de dokter, ze schreef me een pillen voor die ik kon afhalen bij de apotheker (eczane) op de campus.
Maar waar was dat nu weeral?? Ze trommelde een aantal studenten op, die me toonden waar de apotheker was.
Briefje afgegeven, pillen werden gehaald, 1,45YTL moest ik betalen. Maar voor ik m'n geld maar kon pakken, hadden die Turkse studenten al betaald voor me. En ik kende die niet eens, maar kon er precies niet onderuit.
Dan maar 87x merci gezegd.
Als je dan vraagt aan de mensen die we hier kennen, waarom dat die in het begin altijd alles willen betalen, krijg je het antwoord: 'you are our guest.' Ok, maar ik kon me nu toch niet echt een gast van die studenten noemen. Nu ja, ...
Uiteindelijk had ik dus mijn medicatie om 15.30u

En 't beste nieuws van al: IK BEN ER EINDELIJK VANAF!!!
/w

Yo mattiies we gaan jullie is fftjes leren jumpen en veel meer....

Nadat we een reeks klachten gekregen hebben van Valerie haar vrienden, bedienen wij deze jongelui op hun wenken! Hier terug de basisstapjes( echter wel een ander filmpje) en dan ook nog een filmpje van jongens die ons veel meer gaan leren.... Ahaaa, het blijken nog meer coole jump tricks te zijn!

GAAAAAAAAAAAAAAAAAN!!!!!

Hang je vlag eens uit...

Jawel Pieter is ook nog altijd zeer levend, na een tijdje weggeweest te zijn zal ik proberen mijn activiteit op de blog in een hogere 'vitesse' te zetten.

Vandaag een stukje geschiedenis!!!

Sinds donderdag hangen er her en der Turkse vlaggen uit!Nu vandaag, 18 maart is precies wel het toppunt. Overal hangen vlaggen aan de gebouwen en levensgrote portretten van Mustafa Kemal Ataturk( de stichter van de Turkse staat). Na wat googlen blijkt dat vandaag de herdenking is aan de slag om de zeestraat naar Istanbul, door de Britten en de Fransen. De Turken wonnen deze slag, het was Ataturk die toen het bevel had!

Je kan het ook zo verwoorden:

"Allied Fleet attacked the Dardanelles with 30 battleships. French Bouvet, British Irresistible and Ocean were sunk, three other ships were seriously damaged. The naval attack failed to destroy the Turkish defence. The allies failed to open the strait. " '( misschien net iets duidelijker :)) " (http://www.canakkale.gen.tr/eng/)

Hieronder enkele sfeerbeelden van deze ' vlaggenzee'!!!

Tot later Kankalarim!!!!

/p

terugkoppelingsideeengoed...

Hier zijn we nog eens. Het was nogal druk de laatste weken. U ziet we hebben hier wel nog wat anders te doen dan slapen, eten en msn'en... We zijn ondertussen bijna native Turkish speakers... (Doğru Pieter Mı? )
Vorige weekend zijn we nog eens naar Istanbul geweest, waar we geadopteerd zijn. De vader van Bahar waar we verbleven, zei ons toch bij het afscheid: 'Ik zie jullie als m'n twee zonen, als ge ooit nog eens in Istanbul bent, laat me iets weten dan kom ik je halen en kan je hier blijven.' (hmm, interesting..) Voor de rest bleek die vader ook nogal geïnteresseerd in de politiek en geschiedenis van Turkije. We hebben dan ook ongeveer gans het weekend hierover gebabbeld (tot vreugde van de andere gezinsleden ;-) en op den duur ook van ons ...).

Ter info, nog eens een filmke, is al een tijdje geleden ondertussen. Zo gaat het verkeer hier dagdagelijks aan toe, let vooral op het geluidop het einde... (en het is nog niet eens een extreem voorbeeld)



ciaokes /w

'Fast-food' op z'n Turks

Gisteren hebben we nogmaals een poging gedaan om eens een echt goed restaurant te vinden, hier vlakbij was er nog iets wat er wel deftig uitzag en we nog niet hadden geprobeerd.
Het restaurant binnengetreden, bleken we zo goed als alleen te zijn. Nog maar neergezeten, kregen we onmiddellijk de kaart.
Onze woordenboekjes bovengehaald om op ons gemak een keuze te kunnen maken. Dat was buiten de 'garson' gerekend, want die had er al een tolk Turks-'Engels' bij gehaald die alles wou vertalen voor ons. Lap, daar ging het rustig kiezen...
Ik vermeldde even dat ik vegetariër was en vroeg wat de vegetarische gerechten waren op de menu. 'I can prepare something for you, a mix. Is it ok? Do you eat chicken?' (Vegetariër, had ik gezegd..., blijkbaar vind je ze dus ook in Turkije, mensen die kip niet tot het dierenrijk rekenen...) Dan maar vermeld dat ik geen fish, chicken en meat eet. Even verbazing op het gezicht van de 'garson', tenslotte kreeg ik de suggestie: You can eat 'Pide kaşarli'. (Van waar kennen we dat nu weer...) Voor Valerie hadden ze ook al en idee: 'I prefer you to take Yugurtlu Beyti, you will like it.'
Uiteindelijk allemaal onze keuze gemaakt, na een 10 tal minuutjes kregen we al ons eten. Pieter was nog maar net klaar met eten en zoef... z'n bord was al weg, bij Valerie net hetzelfde. Leen en ik waren nog bezig en ze vroegen al of we nog thee of koffie wilden. Voorzienige mensen dachten we eerst... tot ze de koffie al kwamen brengen terwijl Leen en ik nog bezig waren met eten. Fast-food op z'n Turks dus...
Als je het hier aan de locals vertelt, moeten ze toch ook wel eens de wenkbrauwen fronsen. /w

Dark E & Dj Coone next friday at Sihhiye, Ankara

Na enige tijd zoeken is het mij dan toch uiteindelijk gelukt!Ik heb de eerste aanwijzingen van een heuse jumpcultuur gevonden hier in Ankara! Wouter en ik zijn al zwaar aan het oefenen om nog verfijnder te kunnen jumpen!Het wordt hier een echte hype! Zie hieronder al een foto waar de eerste aanwijzingen zichtbaar zijn ( excuses voor de mindere kwaliteit, maar u kent de reden onderhand wel al...)


Voor zij die niet op de hoogte zijn van dit fenomeen een korte introductie aan de hand van wat beeldmateriaal!
Een oude man die iets gehoord heeft!



Stap voor stap hoe je een echte " Jumper" wordt!



Tot slot, onze goede vriend Xavier die " zwaar aan het gaaaan is"!!!!


Veel oefenplezier toegewenst! /p

Belchicas

Nooit gedacht dat we ooit nog eens zouden worden gedwongen om iets te posten op onze blog. Maar het is zover... Er zijn hier nog twee Gentse studenten gearriveerd, Leen en Valerie van Ugent. Ze zijn hier ondertussen eigenlijk al een 10-dal dagen en hadden nog geen vermelding gekregen op deze webstek, een schande volgens hen! (Volgens ons ook, hoor...).
Ze vallen echt goed mee, echt waar... Ze proberen zelfs al onze 'vrije tijd' in te vullen, gisteren kwam Valerie af met een heus plan wat we dit weekend konden doen. Het plan is (we hebben maar onmiddellijk volmondig ja geknikt, wat konden we anders doen?) dat we naar een 'SPA' gaan (een soort van warmwaterbron, zo zijn er hier een aantal in een straal van 100km rond Ankara) en vervolgens gaan we eindelijk eens een Hamam uitproberen.
Ook voor één de van de volgende weekends is er al een plan, een trip naar Capadocia. Valerie ontdekte dat je daar ballonvluchten kan doen bij zonsopgang, het zou er voor bekend staan. Nooit gedacht dat ik ooit nog zoiets zou doen, mijn hoogtevrees heeft daar niet veel zin. Maar ik denk dat we het er toch gaan op wagen...

Voor degene die ook de verhalen willen horen, die Pieter stelselmatig censureert, check de blog van Valerie en Leen. /w

Let' s drink a delicious soup!

Na tien kleerkarsten en een metaaldetector gepasseerd te zijn, zijn we gewoon maar een pintje gaan drinken in café " The Pub". Een hippe keet die bekend is als goed zijnde( links stonden er een paar rijen dartstafels....).We werden vergezeld door de twee bloedmooie, jonge blonde deernen. Zij hadden met hun versiertalenten een echte " Superman-Turk" aan hun spreekwoordelijke haak geslaan. Een vriendelijke jonge mansmens, Emre genaamd!Na een gewoon avondje babbelen, heeft Emre ons op vrijwillige basis meegesleurd naar een traditioneel iets. Zijn zinnetje was: " I know a place where they serve a good traditional soup, you want to taste it?" Ok wij maar meegegaan! In een etablissement terechtgekomen dat tot de nok gevuld was met mensen die "soup" aan het " drinken" waren. Dan maar zo een " soup" besteld " Iskembe". We voelden het allemaal al een beetje aan onze "rekker " dat er iets niet pluis was.

Ahaa, daar was de soep. Het was: een melkachtig-uitziende vloeistof, met een oranje schijn, met vetogen op en als je er eens goed in roerde, bedwelmde een geurtje om 'u' tegen te zeggen ons. niet vergeten te vermelden dat er piepkleine brokjes vlees in rondzwemden. Uit beleefdheid toch alles opgegeten en nog wat extra knoflook, citroen en azijn bijgedaan om de walgelijke smaak nog viezer te maken. Het bodempje met brokjes vlees heb ik tegen mijn gewoonte, de ballekes tot het laatste houden, laten staan.
Op dat moment vertelde Emre ons dat het een soort penssoep is, de maag van een schaap!!!

Mja, nog een beetje kauwend op een stukje vlees de taxi, die op het einde van de rit danig naar look rook, richting guesthouse genomen. Geef mij dan maar eerder een Royco-soepje met gedroogde vleesballekes in! /p

Pieter Ekin Engin Salar Sahit Roels

Graag had ik jullie toch op de hoogte gehouden van een zeer markant feit.

De integratie in de Turkse cultuur verloopt zeer vlot, soms een beetje te vlot denk ik.
Wouter met zijn blonde lokken en blauwe ogen wordt hier constant aanzien als de buitenlander. Als hij zegt:" I'm from Belgium", gelooft iedereen hem. Bij mij ligt dit net iets anders.
Enkele voorbeelden.

- Op straat word ik steevast aangesproken om de weg te vragen, Wouter nooit. Wanneer ik het zinnetje, " I don't speak Turkish" zeg kijken ze me zeer verbaasd aan denken ongetwijfeld: " Gij zijt geen Turk ofwa?"
- Op de introductiedag stelt Wouter zich voor, bijgestaan door een tekening met frieten op en iedereen aanziet hem als Belg. Ik stel mij voor, bijgestaan door een tekening met bier op en ze geloven niet dat ik een Belg ben, heb jij geen Turkse roots?
- Op diezelfde introductiedag bij de les Turkse taal, opnieuw een voorstelling en opnieuw wordt gezegd, maar je bent net een Turk.

Het is toch wat gek maar het siert mij wel, het getuigt namelijk van een perfecte integratie en assimilatie met de Turkse bevolking! /p

holiday!!!

Pieter, er moet me toch iets van het hart: uw 'vacation' zoals jij het gebruikt bestaat niet. NIET, capice? Vacation wordt alleen maar gebruikt om de vakanties aan te duiden op de universiteit (of rechtbank). En ik dacht niet dat wij nu vakantie hadden (Hoewel?). Wat dat wel klopt is dat we op HOLIDAY zijn geweest naar Istanbul. En knoop het nu in uw oren é!
Wat dat Pieter nog niet echt vermeld had was dat ik daar mijn beste maaltijd heb voorgeschoteld gekregen sinds we hier in Turkije zijn. Een waar vegetarisch paradijs was het daar!

Deze week is het zowat introductieweek, af en toe zijn er sessies die we kunnen volgen. Ondere andere al een Turkse les gehad, waar we meer dan een uur zijn blijven stil staan bij het Turkse alfabet (beetje teveel van het goede, als je't mij vraagt) in een lokaal waar het 27° was (pffff). Gisteren was er ook een sessie omtrent 'turkish foreign policy' in Beytepe, daar aangekomen na busrit van 40 min bleek dat het was gecancelled (gdvrdmm).

Woensdagavond werden we door Bahar meegevraagd naar een concert van het sa.ne.na trio, een percussietrio vertelde Bahar ons. Het bleek vrij experimentele muziek te zijn met soms vreemde rythmewendingen, niet alles was even goed maar er zaten echt wel goede stukken bij. Op de site werd gerefereerd naar Lou Reed en John Cage, dus we hadden het eigenlijk wel kunnen weten :-) . In elk geval alweer een tof avondje waar we ook nog eens een goede koffiebar hebben leren kennen, waar ze, moet ongeveer de eerste keer zijn, geen oploskoffie schenken maar je zelfs kan kiezen tussen koffie uit verschillende landen. /w

Our "vacation" in Istanbul

Een reisverslag:

Donderdagnacht de bus naar Istanbul genomen in een "busluchthaven"!Er waren maar liefst 190 perrons waar bussen aankwamen of vertrokken, nooit gezien!De bus was enorm comfortabel, lederen zetels, voor iedereen apart een koptelefoon zodat je kon kiezen naar welke muziek je kon luisteren. (s)Mooi!Rond zeven uur uiteindelijk aangekomen op " Taksimsquare". Onze innerlijke geest versterkt met een portie cafeïne, al een eerste keer Istanbul verkent en naar ons Hostel gegaan.

Om 12 uur hadden met Bahar afgesproken en die had blijkbaar een heel plan uitgestippeld voor een weekendje Istanbul. Dat hadden we totaal niet verwacht, maar des te beter.
Heel kort beschrijf ik wat we gezien hebben want anders zit ik hier nog een tijdje te typen hoor!Vrijdag:
De galatatower met een prachtig zicht over Istanbul, het sale-yildiz paleis met het grootste tapijt ter wereld geweven uit 1 stuk. De moskee aan Ortakoy waar president Bush ooit een toespraak hield. Een prachtige omgeving. Ons verplaatst met de tram, " the red toy" terug naar Taksim en lekker gegeten. De dag afgesloten in de plaatselijke Iersche pub.
De eerste dag was geslaagd!

Dag 2 werd de dag waarop we echt " den toerist" gingen uithangen. Hagia Sophia, blauwe moskee, Basilica Cisternen, Old Bazaar en Topkapi paleis moesten er aan geloven!Wederom maar 1 woord, echt prachtig!Het is allemaal zoveel anders als de Westerse geschiedenis!
's avonds wederom lekker gegeten met een prachtig uitzicht over de bosphorus. De avond was nog jong en Bahar was van plan om naar huis te gaan maar toonde ons nog even waar de goede clubs waren om uit te gaan. Maar helaas , " The Doors" kwamen pas om 23uur in Blackk, Reina, en nog 3 andere. Door de belofte te maken aan Bahar haar mama dat we haar persoonlijke lijfwacht zouden zijn en haar naar huis te brengen kreeg ze permissie om mee te gaan. "Indigo" was "Our place to be". Ja het moet gezegd worden, het was goed!Moe, voldaan en uitkijkend naar zondag naar ons hostel begeven.

Zondag was een beetje de chill dag. Het Dolmabahçe paleis bezocht met zijn luster van 4,5 ton kristal , echt " decadent"( do you want chewing gum:)) kon ons wederom bekoren!The Leanders tower waar stoute meisjes werden opgesloten was de afsluiter van ons weekend!Nog Turkse tapas verslonden, en al wachtend op de bus naar Barcelona-Ossasuna gekeken.
Moe en nog nagenietend maandagochtend om zes uur terug in Ankara aangekomen.

Istanbul gaat ons zeker en vast binnenkort terugzien!Wij hebben ons echt rot geamuseerd, jaren geleden dat het zo leuk was!Wat zitten wij nu in Ankara te doen vragen we ons elke dag af:)!Maar het is echt wel een must om iemand bij je te hebben die Turks kan spreken en die je wat de weg kan wijzen in deze immens grote stad. Duizend maal bedankt Bahar!

To Bahar: Me and Wouter wanna say again thanks ( the last time) for your guiding in Istanbul!I hope you enjoyed the two BELGIAN guys!We certainly did!And as we said before the okidokipianissimoke-movie wil be soon online:)Thanks for everything!We will spread your cellphonenumber in Ghent so everybody can contact you for a guided trip to Istanbul:)!We see u soon! /p

Istanbul, we come back!

Na 3 dagen Istanbul, rondgeleid door 'superguide' Bahar, hebben we zoveel te vertellen, maar nog zo weinig fut. Vanmorgen zijn we om 6.00u aangekomen in Ankara en om 8.30u begon de introductiedag voor de Erasmusstudenten. Wij zijn hier dan wel al 3 weken (al 1/4e gepasseerd, shit!), maar de andere erasmussers zijn dit weekend aangekomen. Ter compensatie een aantal fotootjes. Tot kijk! /w

Istanbul, here we come

Nu we terug op internet kunnen zullen we jullie alweer moeten verlaten voor een aantal dagen, want morgenavond vertrekken we naar Istanbul tot maandagmorgen (spijtig toch). Vanuit Ankara vertrekken er bussen naar zowat alle uithoeken van het land, naar Istanbul vertrekt er ongeveer om het half uur een bus voor een ritje van een kleine 6u. Heen en terug kost ons in totaal zo'n € 30, eten op de bus inclusief. (Als het eten te vergelijken valt met de taartjes van 'pastane Hacettepe' komen we zonder tanden terug vrees ik, maar laat u vooral niet afschrikken om mee te doen aan onderstaande wedstrijd.)
Gisteren vertelde ik tegen een prof. van hier dat we naar Istanbul gingen dit weekend, ze vroeg onmiddellijk of we all logies hadden. Nee, dus! Zij kende daar nog iemand die daar een hotel/hostel had en als we haar naam vermelden konden we wel een prijsje regelen. Ideaaaal! Ze ging in elk geval vanavond ook al eens bellen naar daar en we hebben zelf al een mailtje gestuurd. En anders is er nog altijd Bahar (studeert in Ankara, maar woont in Istanbul) die ons daar sowieso rondleidt en ook wel een hotelletje wou zoeken. Komt dus wel in orde!
We hebben er ook nog twee vrienden bij, op m'n stageplaats zijn er op dit moment ook twee Nederlanders, Maureen en Ruud ('Rude' uitgesproken door de Turken, of hij echt 'rude' is daar zijn we nog niet uit ;-) ).

Om de boel wat op te vrolijken, gooien we er nog een foto tegen aan van m'n dagelijkse portie groenten!
/w

Prijsdink kamp- Prijskamp

Heyhoplahoi!Na een pauze wegens internetproblemen zijn we er weer om u wat updates te verschaffen vanuit Ankara!Alles verloopt hier nog altijd zeer goed!Koning winter is hier ingetreden en ja het is koud hoor, met hier en daar wat plukjes sneeuw en een ijzig windje!Maar we slaan er ons natuurlijk wel door!

Maar....
Er kan een taartje van de week gewonnen worden!Dus spits allemaal goed jullie oren bij volgend fragment!( gewoon op onderstaande link klikken)

http://users.telenet.be/ankaradelikanli/radioankara.wma

(U hoorde een fragment van wat wij hier elke dag 5 maal te horen krijgen!Elke keer iets anders!In het begin is het wat wennen, maar je wordt het snel gewoon. Het is geen Turks, maar wel Arabische zinnen uit de Koran!)

De prijsvraag is: "Wat wordt er in dit " liedje" gezegd"?Neen, dit is te makkelijk!De echte vraag is: " Waarom zegt Wouter op het einde van het fragment, Pieteeeur..."

Gele briefkaarten kunnen wederom opgestuurd worden naar ons gekende adres!
Het taartje van de week zal van Turkse makelij zijn, "vers" van "Pastane Hacettepe"!!!

Hospitality...?

Na een swingende busreis van om en bij de 4u, konden we eindelijk onze beentjes eens strekken en uitgooien (nadat die volledig opgedraaid waren van de bushits). Het eerste wat we zagen, was pakken sneeuw, het eerste wat we gedaan hebben, daar aangekomen is gegeten. De mama van Gizem had speciaal voor mij (toch niet te doen é) iets vegetarisch gemaakt. Eén van de twee dingen was 'bakla', het tweede weet ik niet meer maar het was in elk geval ook zeer lekker! Vervolgens zijn we een beetje gaan ronddolen in de sneeuw, elkaar erin duwen, rechtstaan opnieuw proberen. Allé, ge kent dat é. Dan weer effkes opgewarmd binnen bij een cappucinootje. Weer wat rondgedoold en ondertussen heel veel gebabbeld met Gizem over de Turkse tradities en hoe zij er tegenover staat en hoe haar familie er tegenover staat. Dan alweer iets gedronken, want er had er één koud (toch wel een kouwelijke ze). Uiteindelijk hebben we niet geskied vandaag, echt heel veel tijd hadden we daarvoor eigenlijk ook niet en we hadden graag toch eerst een beetje uitleg gehad. Maar het komt er hier zeker nog van. We zijn wel naar boven geweest met den 'téléférique' zoals ze dat hier ook noemen. Daar beseften we pas echt goed waarom we gisteren 'hotpants' waren gaan kopen. Vandaag ook uitgenodigd door de ouders van Gizem in hun zomerverblijf en we mogen zelfs de famile meebrengen, en in de loop van de volgende weken gingen ze ons ook nog eens uitnodigen om bij hun thuis te komen eten. Zo gaat dat hier dus!
Vandaag trouwens een schitterende vertaling gehoord voor 'hospitality': Begrip voor patiënten die heel veel in het ziekenhuis verblijven. mja... mischien kunnen we dat eens herbekijken. /w

Hey buschauffeur, we gaan je busje slopen!

Jaja, zo een dagje in de frisse berglucht heeft ons goed gedaan hoor!We zitten weer boordevol positieve energie en zijn al het negatieve kwijt ( wat negatieve eigenlijk???)!

Deze morgen was het eventjes laagjes tellen: mijn teller stond op 5, Wouter had er 4 aangetrokken, hij heeft het toch zo snel warm !Onze "hot-pants" waren we natuurlijk niet vergeten!

Gizem stond ons op te wachten op de campus met haar ouders. Kennisgemaakt en gewacht op de bus!De papa had zijn "grap-k-way" aangedaan gecombineerd met een FBI-muts, echt een heel leuke man!Mama was zoozoo vriendelijk en toonde al het zakje met Veggie-eten voor Wouter!

De bus opgestapt en ons achteraan tussen de youngsters gezet!We waren met 5!De rest van de mensen waren oud-collega's van mekaar die op regelmatige basis uitstappen organiseerden!
De jeugd bestond uit Wouter, ik , Gizem, Merve ( vertaler Engels-Frans-Turks) en drie studenten Fine Arts. Een toffe bende!

De busrit ging wat langer duren omdat het sneeuwde dus werd er voor animatie gezorgd op de bus! In België zou er onmiddellijk Speed 2, Polici Academy 144 of Leen Demarré op Q-music opgezet worden, hier werd echter gekozen voor Live-performances!

De organisatrice, een echte KAVV-vrouw, nam de micro ter hand en begon wat liedjes te zingen. Echte Turkse klassiekers zo bleek!Iedereen goed aan het meeplakken, wij dus ook!

Ondertussen weer allemaal eten voorgeschoteld gekregen, van gedroogd fruit tot appelsien! De woordjes: " No thanks", kennen ze hier echt niet e!Maar het smaakte wel!
De live-acts gingen door. De volgende in de rij was een oude man die moppen vertelde en die misschien wel de verborgen Toots Thielemans van Turkije is!De micro verwisselde frequent van hand tot hand en er werd de ene Arabuesque en Dolmussong na de andere ten berde gebracht!Er werd zelfs een remix gezongen van " In een klein stationnnetje". De trillende stemmen met een heel aparte klankkleur konden ons bekoren.

Maar dan hadden de youngsters at the back de naam "Pieter" ontdekt. In het begin probeerde ik nog van: " No guys, don't do that, I can' t sing!!!!, Wouter, alle jong, da gade ni maken e!" . Maar ja ze hadden er plezier in en Wouter maar meelachen en nog het luidst van allemaal aan het roepen! Ik had mij al wat dieper in mijn fleece verstopt en begon mijn aloude truc van in basiskinesitherapie toe te passen, mijn veters knopen, om maar niet te hard op te vallen.
Het kon niet baten, mijn naam had de vrouw met de micro bereikt!Pieter, Pieter, Pieter, gans die bus mijn naam aan het scanderen. Ik begon op de duur ook mee te klappen en te roepen in de hoop dat er nog een Pieter in de bus zat, maar het mocht niet zijn.

Wouter is dan toch meegegaan en samen hebben we gepraat over hoe onze eerste weken in Turkije waren en wat we van de Turken vonden. Na onze versie van " In een klein stationnetje" gekeeld te hebben, werden we uiteindelijk met een warm applaus terug naar onze stoelen geleid!

Als je dit leest is het misschien allemaal wel wat raar, maar het was zo enorm gezellig in de bus, de lange rit was zo om! We hebben ons geen enkel moment verveeld!

In het terugkeren was het net hetzelfde, "liedje" :)! /p

I'm NOT from KSA Walfergem, but from KSA Terheide

Jaja we zijn er volledig klaar voor om morgen de frisse berglucht te gaan opsnuiven!Gedaan met die smog-geurtjes! Morgen gaan we zoals eerder vermeld op stap met Gizem en haar familie. Het busje komt ons om kwart voor acht halen, dus nu maken dat ik in mijn bed lig. Maar onderstaande historie kon ik jullie toch niet onthouden.

Vandaag onze winterinkopen gaan doen. We hadden alletwee nog nood aan wat lichaamsverwarming, een paar handschoenen en thermisch ondergoed aangezien het ginder boven - 23 is. Dus ja! Handschoenen makkelijk gevonden! Dan die lange onderbroeken. Hoe gaan we dat uitleggen in de winkel? Hot-pants??? Neen, dat is iets anders. Maar de winkelvrouw in de plaatselijke panty-winkel wist wel wat we moesten hebben.

Wouter heeft daar een katoenen gekocht maar het was de laatste. Ik heb mijn toevlucht dan maar gezocht in een 100% wollen broekske!Voor ons beiden zit het zeer lekker hoor:)!

De onderstaande foto konden we U niet onthouden. Misschien stap ik morgen zo wel op die bus en gebruik ik het welgekende zinnetje: "I'm NOT from KSA Walfergem but from KSA Terheide"!!! /p

' T kost niks e.... Maar tis ook niks!

Na ons namiddagje shoppen in Carum, het shopping-centrum aan het Sheraton-hotel, helemaal teruggestapt tot in Kizilay. Was wel een mooie wandeling. Tijdens de trip werd nog maar eens duidelijk dat Wouter waarschijnlijk het oriëntatievermogen heeft van de gemiddelde vrouw ( dit is geen seksistische opmerking maar een vaststaand feit zo blijkt uit http://www.vdab.be/magezine/ma02/gender.shtml ). Ik denk dat Wouter het ondertussen lastig begint te vinden wanneer ik hem tijdens het wandelen telkens ondervraag: " Wouter, waar is Kizilay nu?Wouter, waar is Kocattepe, Atakule, Anitkabir, Sheraton.... ". Maar geen paniek Wouter je behaalt bijna een onderscheiding op oriëntatielopen!

De grote wandeling had een flinke knauw aan onze energiereserves gegeven en beiden snakkend naar eten onze wandeling verdergezet tot Ankara Castle ( zie post: Een zondags uitstapje naar çikrikçilar Yokuşu...) waar we vorige week een op het eerste zicht goed restaurantje waren binnengestapt om een " zjatteke café" te drinken. Wouter maakte de leuke en sappige opmerking: " Honger is de beste saus!"Dat mag misschien dan wel waar zijn maar een saus heb ik hier in Ankara nog niet veel tegengekomen!Ja enkel citroensaus om uw lekker uitziende slaatje helemaal naar de vaantjes te helpen. Oooh wat snakte ik naar eens een echte saus, ongelooflijk! We zeggen vaak: " ' T kost niks e... maar tis ook niks!

Na een eindklim het restaurant bereikt, maar daar konden we van de chefkok enkel terug een " zjatteke café" krijgen. Intern vloekend en denkend: "Zet gewoon uw vuur terug op", zetten we de afdaling in!

Tot ons hongerig oog viel op " Restorant Washington". Eens binnen gekomen en de kaart openslaand zagen we beiden met een haast verliefde blik naar elkaar en zeiden, " 't ziet er hier goed uit!". Chateaubriand, lambshopes, zalm, tonijn, salade's zetten onze speekselklieren nog meer in werking. Ik koos uiteindelijk voor de steak met PEPERROOMSAUS( jawel SAUS!!!), Wouter nam een mix van alle salades voorhanden. En het moet gezegd, het heeft ons gesmaakt!

Na twee zoeken hebben we dan uiteindelijk ons eerste goed restaurantje gevonden!Mij gaan ze hier zeker nog terugzien! /p

Een vreemde SMS

Een paar dagen geleden kregen we beide een SMS'je, in het Turks natuurlijk. De vorige hadden we gewoon gewist, dit berichtje hadden we dan toch maar eens laten vertalen. Gelukkig zo bleek, XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXbeter dat danXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXcensored /p XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX /w

You don't look like you come from Turkey...

Zoals iedereen weet, hechten we veel belang aan doelstellingen. Toen we er nog vanuit gingen dat we naar Oslo gingen hadden we onszelf al één doelstelling gesteld en dat was: In de plaatselijke media komen. Waarom? Gewoon omdat we mediageil zijn.
Het is niet omdat we in Ankara zitten dat we onze doelstellingen zomaar laten varen, integendeel! Woensdag zijn we met Deniz en çän (Spreek uit: John) naar een optreden geweest van Rett, een groep die op doorbreken staat in Turkije en nog het meest te vergelijken valt met Zornik. Ik vond ze wel goed, voor Pieter zaten er wat te weinig beats in ;-). Net toen de drummer eens goed van jetje gaf, riep er iemand in m'n oor: Hey, where are you from? You don't look like you come from Turkey. (Als openingszin - geen paniek Ellen- kan dat wel tellen.) Soit, na een klapke gedaan te hebben over Dink, de rol van Turkije als gate tussen Europa en Midden-Oosten en soortgelijke topics (ze bleek precies wel geïnteresseerd in politiek) bood ze ons aan om ons eens het echte Turkije te laten zien, want de club waar we nu waren, dat was toch wel zeer Westers volgens haar (Ja dat hadden we al door, we konden even goed in Gent zitten). Na nog een beetje babbelen bleek ze journalist te zijn bij de Turkse nationale omroep (het bereiken van één van onze doelstellingen komt toch al weer wat dichter ;-) --> Maar misschien moeten we eerst maar eens werk maken van de ambassade.)
Eneuuuh, ik heb hier nog nooit een opmerking gekregen over m'n 'baard', hoe zou dat nu toch komen??? Keep on trying Pieter, weet je wat m'n grootvader zou gezegd hebben over je (je zegt het zelf) semi-baard: Doe er een beetje melk aan, de kat kan het aflekken! :-p /w

Een " zjatteke café"

Na een korte pauze zijn we hier wederom om jullie wat leesvoer te verschaffen! We voelen ons beiden "tavuk"-lekker, Wouter eerder "waterkers"-lekker aangezien hij de veggie onder ons is. Doch kreeg ik gisteren een beetje het schaamrood op de "wangen".

Wie mij doorgaans in de week kan aanschouwen ziet mijn gelaat evolueren van een heel zacht "babyvelleke" tot een semi-baard! Twee weken geleden dacht ik al toen ik mijn bagage maakte en er een nieuw doosje Gilette'kes inlegde: " Het zou al moeten lukken dat ze op zijn tegen 12 april"! En inderdaad ik ben danig mijn best aan het doen om die gedachte te laten uitkomen. Mijn scheerfrequentie ligt eerder aan de lage kant!

Gisteren mooi om 7u 30 opgestaan, ik bedoel, mijn eerste wekker afgeklokt en na mijn 4e herrinering er dan toch uitgeraakt, even in de spiegel gekeken, mij gewassen en hebben ons dan naar het ontbijt begeven!Daar een zeer verkwikkend ontbijt genuttigd ( die komkommer en tomaat doen wonderen) en een " zjatteke café" gedronken. De dag kon beginnen!

Het guesthouse uitgestapt en in een prachtige ochtendzon naar het ziekenhuis gestapt. Met een opzwepend muziekje in mijn oren, haast fluitend en springend van de trappen op de dienst gearriveerd. Vriendelijk tegen iedereen, Günaydun, Merhaba en Nasilsiniz gezegd! Met de twee doctoraatsstudenten naar de eerste patiënt gegaan. Bij het rechtzetten van de patiënt komt Miss Kadriye langs, zij is onze teacher. Merhaba!!!Ik zeg vriendelijk hallo terug, maar dan!

BAMMMMM!Ze keek naar mij en zegt: "Pieter you look tired today!?"Ik, Me euh, huh?( voelde mij echt goed die dag) ! No No, I'm not tired, of course not, why? Ze liet het dan maar zo, maar toen ze die bewuste "look tired"-zin zei was ze over haar kin aan het wrijven!Ik dacht: " Lap, daar komt een tekstje in het attitude-vakje van mijn evaluatieformulier!"Waarom heb ik mij nu niet gewoon geschoren vanmorgen,grrrrr!!!Niet meer wetend dat alle Moslims zich naar het oosten richten tijdens het gebed, de patiënt verder rechtgezet!

Eens terug in de gang aan de twee medestudenten gevraagd: " Do I look tired????". "But no, you don't look tired, you have to shave, Miss Kadriye was doing like this( ze wreef over haar kin)" zeiden ze. Ik wou hen nog overtuigen dat Jan Leyers en Robbe De Hert, toch twee zeer sexy en trendy Vlaamse kerels, hun aangezicht OOK niet elke morgen inpapten met scheerschuim. Maar mijn smeekbeden kregen geen gehoor.

Mijzelf goed diep in mijn doktersjas ( jawel, een doktersjas) verstopt en de voormiddag afgewerkt. Op de middag zeer verontwaardigd mijn verhaal tegen Wouter vertelt en ja hij moest er natuurlijk nog een schepje bovenop doen door te zeggen: "Ja, ik vond het deze morgen al"!Ooooh Ellen, Wouter heeft daar efkes geluk gehad hoor ;)!

Maar het kon niet allemaal tegenzitten natuurlijk. Het tij keerde!
Terug op de dienst aangekomen, heeft Mevr. Kadriye zich verontschuldigd voor de verklaringen die Ilke en Ayla ( de 2 doctoraatstudenten) afgelegd hebben naar mij toe over het scheren(ze hadden mijn bezorgdheid al overgebracht naar Miss Kadriye). Ik mocht van haar zelfs een baard van hier tot in Istanbul hebben, daar ga ik toch nog eens over nadenken.
Alles werd bijgelegd en de dag werd beëindigd zoals hij begonnen was, met een "zjatteke café"! /p

Ankara Explosive Cartuning

De modale Ankaranees zit graag mooi en comfortabel in zijn favoriete vervoermiddel, de auto!Een zware voet en goedwerkende toeter waarmee prachtige claxonnades ten berde gebracht worden, kunnen uiteraard ook niet ontbreken. Maar dit is lang niet alles...

De HMDA 158 KW Remus-achterdemper uitlaatpijp, de Koni street-serie schokdemper tot 60 mm verlaging vooraan en 40 mm achteraan, Brock B13 chroomgepolijste velgen ( zjanten)en Audiobahn ACIS63 speakersystem met bijhorende condensator klinken menig car&chip-tuners zeer bekend in de oren. Deze wereldwijde hype heeft Ankara natuurlijk ook bereikt!

Verfraaiingen kunnen over de hele stad aanschouwd worden. Verlagingen, verhogingen, verbredingen, knalpotten,... alles kom je hier tegen. De sluitertijd van wouter zijn fototoestel is net 6 megapixels en 10 maal optische zoom te traag om deze wegpiraten op de gevoelige plaat vast te leggen ( btw, Wouter kent zijn Kodak al net iets beter, maar zit nog altijd op de " vuurwerk-modus" foto's te nemen als hij een berglandschap wilt fotograferen...).

De twee gebruiksvriendelijkste vervoermiddelen van Ankara, Taksi en Dolmus, willen hun klanten echt waar voor hun geld geven! Wanneer de zon stillaan achter de bergen verdwijnt en de stad slechts verlicht met een warmrode gloed zetten Taksi en Dolmus hun "Nightmodus" aan. Een ware streling voor het oog! De gestationeerde exemplaren kon Wouter, weliswaar onder "bloemenmodus", vastleggen! /p

Partycrashen op de Belgische Ambassade...

Wat we jullie nog niet verteld hebben: Vorige week kregen we een gouden tip, nu juist hem nog verzilveren. (heb je hem? ;-) ) Toen we ons gingen aanmelden in het EU-office vertelde Robert ( Roberken voor de vrienden) Smith ons iets.
--> Misschien eerst iets over Mr. Smiffff: Een Amerikaan met een BMI naar Amerikaanse normen met een accent uit de streek van Kansas en he told us that: 'he is walking 5 (fiiive) kilometers a day, 5 kilometers a day. Thanks to you guys, because I have two artificial knees'. Echt nen grappige kerel, hoe hij ons vertelde hoe interessant Ankara wel was en dat wel 3 keer, over and over again. Ondertussen zijn we er wel van overtuigd.
Maar hij vertelde ons dus dat het wel interessant kon zijn om ons eens aan te melden bij de Belgische Ambassade. Omdat we dan misschien wel worden uitgenodigd op de feestjes en cocktails als ambassadeurs van België. En ja zeg nu zelf, wie kunnen er nu betere ambassadeurs zijn dan Pieter en ik?
Ondertussen hebben we de ambassade gevonden, het moet gezegd worden een schoon gebouw met een aardig stukje grond erond, In Kizilay in een redelijk dure buurt. (Misschien een tip voor Minister Reynders: Peut-être tu peux vendre le bâtiment là, selon moi tu peux faire une bonne affaire avec ça pour l' endettement de la Belqique!)
Alleen weten we niet goed op welke manier we ons daar moeten gaan presenteren. Hallo / Bonjour wij zijn Pieter en Wouter en we wensen onszelf graag uit te nodigen... Iemand een idee hoe we dit best aanpakken? Pieter heeft al een aantal ideëen maar die zijn niet voor publicatie en uitvoering vatbaar.
We houden jullie in elk geval op de hoogte! /w

Belg in Ankara afgetuigd door kleuter!

Na een verkwikkend maal voor welgeteld 5 euro voor ons beiden in de buurt van Kocattepe Moskee, stapten we terug richting metro. Onderwege raakten we betrokken in een hels conflict, beter gezegd raakte Wouter betrokken.
Al wandelend op de effen voetpaden van Ankara kwam een jongen van 5 jaar die niet groter was dan 1 meter onze richting uit en zei heel vriendelijk: "Merhaba ( hallo)!" en verkocht Wouter pardoes een trap op zijn linkerscheenbeen!We stonden beiden even verbaasd te kijken maar zetten uiteindelijk zonder bloedvergieten onze weg verder!
Jawaddedadde! /p

Een zondags uitstapje naar çikrikçilar Yokuşu...

Gisteren was onze dag precies niet. Het feestje waarover sprake ging niet door, de twee vrienden van Deniz die ook nog gingen meegaan naar de club waren ziek. Dus ik kan u geen sappige verhalen vertellen, over de feestjes in Ankara. Maar ik denk niet dat het onze laatste kans was, dus to be continued...
Gisteren hadden we in de namiddag ook nog afgesproken met Gizem maar ook bij haar kwam er iets tussen. De uitstap werd dan maar naar vannamiddag verplaatst.We zijn met haar naar een historisch deel van Ankara geweest hier niet ver vandaan. Allez ja, volgens haar was het toch een tijdje stappen dus hebben we maar de taksi genomen, uiteindelijk bleek het nog geen 10 minuten wandelen.
Ankara verrast ons nog elke dag, gelukkig maar, we kwamen aan in een zeer pittoresk stukje met allemaal kleine straatjes en oude winkeltjes. Echt heel schoon, met een extreem goed uitzicht over Ankara (zie foto's).
Bevreemdend was wel toen we daar bovenaan stonden, begon er een jongetje van pakweg 9 jaar, die al een tijdje met ons meeliep, plots een ganse rij af te rammelen in het Engels (zonder dat hij er volgens ook maar één woord van verstond) over de uniekheid van de plaats en dergelijke... Pieter was er zowaar van gepakt. Verder staat daar ook de moskee die het startsein geeft voor de andere moskeeën, voor de ezan zijn 'gezang'.
We hebben daar ook het tot nu toe tofste café leren kennen, zeer oud maar gezellig en met uitzicht over de skyline van Ankara. Ook hier werden we weeral getrakteerd, we mogen hier verdorie niks zelf betalen!
Voor volgend weekend ziet het er trouwens ook al goed uit, Gizem nodigde ons uit om mee te gaan met haar familie naar een plaatsje in de bergen op ongeveer 3 uur van Ankara om te gaan skieën of een beetje met sneeuwballen te gooien.
Het wordt hier met de dag beter, where will this end...? /w

Google earth is watching

Een goede morgen!Wederom stralend weer in Ankara vandaag!Tijd voor een satelietfoto van onze campus!Onze coördinaten staan links onder zo u kan via google earth eens kijken wat er zoal rondom ons ligt! /p

Het geheim van de moustache eindelijk ontwaard!

Onder het motto, een goede opvoeding is belangrijk in deze harde wereld!, willen we jullie vandaag een trucje leren. Ge kunt maar voldoende gewapend zijn om er tegen aan te gaan.
Hoe versieren delikanli(*) in Ankara vrouwen? Let goed op, want het is zo voorbij!

Was het leven maar zo eenvoudig...
Vandaag zijn we alletwee naarstig aan onze thesis aan het werken, jaja...., moet ook eens gebeuren.
En vanavond zij we uitgenodigd op een feestje hier in de stad, morgen hierover zeker een uitgebreid verslag, want we zijn alletwee benieuwd waar ze ons naartoe gaan loodsen.
Nu gaan we ons nog eens in de stad begeven, op zoek naar borden, groenten en wasproducten voor onze kleren. Dan kunnen we eindelijk zelf eens onze pide maken en komen we volgende week weer proper voor de dag!
Tot kijk!

(*) Delikanli betekent volgens den Turkse Van Daele: knaap, jongeling, maar hier in Ankara heeft dat een iets andere connotatie, wordt gezegd tegen nen Johny.
/w

Wepa!la mi la, si sol si!

Onze eerste avond hier in een pub. De eerste schijf die we horen is toch wel direct ne klassieker zeker!The sunclub- summerjam! Het was wel ne remix van ne remix in de Turkse versie maar toch. De sfeer zat er direct in ;)Hierbij het eerste couplet!

"Afto to kalokairi tha nai magikoTha zisoume to kati diaforetikoTi nyxta mera tha tin kanoume emeisKai oneiro tha moiazoun ola tha to deis "
Ohja vandaag is de bewolking weggetrokken en hebben we eens een goed zicht over Ankara. Mja tis toch geen klein stadje!In de verte ook een prachtig zicht over de besneeuwde bergen. Wouter "probeert" vandaag een paar panoramafoto's te nemen die u hier dan wel kunt bewonderen!We zitten hier nu nog maar 7 dagen maar hebben alletwee het gevoel dat we hier al een maand zitten! Verder was Kizilay gisteren een beetje een versterkte burcht. Ze hadden blijkbaar vrees voor betogingen naar aanleiding van de gebeurtenis in Istanbul van gisteren. /p

Het dokterstoilet

Ik dacht mij toch de eerste week wat koest te houden op de dienst neurologie, niet opvallen, gewoon mijn werk doen. Mijn hand heeft daar vandaag een stokje voor gestoken.
Ik moest, zoals iedereen onder ons wel eens moet, naar het toilet. Maar hier in het ziekenhuis zijn de toiletten voor de bezoekers een beetje zoals de franse toiletten,...Daar pas ik toch voor. Alle werknemers op neurologie kunnen naar het wc'tje gaan van de dokters. Ik dus ook. Eens binnen, kijk ik even in de spiegel en wil ik mijn bruine wilde lokken eens mooi in de plooi leggen!Dat had ik nu precies niet moeten doen!Met mijn hand namelijk blijven haperen aan zo een glas waar ge uw tandenborstel kunt opleggen en ja klingklangdzjingbingbangbong, "in frut van één" gelijk als ze bij ons zeggen!Ik maar naar buiten en ze stonden allemaal al te kijken: " I think you broke something?"Yes i'm quiet sure!OOOOOOOOOOh, your hand is bleeding! Ge had ze moeten zien crossen achter een ontsmettingsdoekje!Twas uiteindelijk meer een ontsmettingshanddoek, maar ge kunt maar proper genoeg zijn...
Als ze mij nu zien lopen op de gang moeten ze altijd eens lachen, daar gaat mijn idee om mij koest te houden!
Voor de rest loopt de stage als een Dolmus( zeer goed dus)! /p